სტენდალის სინდრომი

1817 წელს სახელგანთქმული მწერალი სტენდალი აქვეყნებს ჩანაწერებს სახელით "ნეაპოლი და ფლორენცია: მოგზაურობა მილანიდან  რეჯიომდე",სადაც აღწერს საკუთარ მდგომარეობას,როცა ფლორენციაში მოგზაურობისას იხილა წმინდა ჯვრის ტაძრის შიდა ინტერიერი:

მარად ახალგაზრდა ედი კოკრანი

გასული საუკუნის 50იანი წლები მუსიკალური თვალსაზრისით გამორჩეულია. სწორედ ამ პერიოდში ოკეანსგაღმა გამოანათა როკ'ნ'როლისა და დუ-ვოპის(ჟანრი მუსიკასა, რომლისთვისაც დამახასიათებელია ვოკალური ჰარმონიულობა მინიმალური ინსტრუმენტული აკომპანიმენტის ფონზე,მაგალითისათვის ესტუმრეთ ამ ბმულს და მოუსმინეთ), ტალღამ, რომელმაც დიდი კვალი დაამჩნია შემდგომი პერიოდის მუსიკას. სწორედ მაშინ გამოანათა არაერთმა დამუშავებულმა თუ დაუმუშავებელმა ძვირფასმა ქვამ,ზოგიერთის ბრწყინვალება თვალისმომჭრელი იყო,ხოლო ზოგს განგებამ დაუფასებლობა არგუნა წილად, თუმცა ეს იმ მუსიკალურ კრიტიკოსთა, ხმისჩამწერ სტუდიათა თუ ჯიბისგასქელების მსურველ პროდიუსერთა დამსახურებაა, რომლებიც შემსრულებელთა ნიჭის გარდა ბევრ თანმდევ პროცესსაც იღებდნენ მხედველობაში. სწორედ ამიტომაც ზოგიერთი "როკ'ნ'როლის მეფობის" წილხვედრი აღმოჩნდა ,ხოლო ზოგს კი მცირე ყურადღება "დაებედა". ელვისი საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს,მაგრამ დღეს ვისზეც მექნება საუბარი, ის სულ სხვა სიმაღლეა ვიდრე გაპიარებული "მეფე". მაშ ასე, ჩვენი სტუმარია ედი კოკრანი.

საშინელებათა კინო"წარსული"

საშინელებათა ფილმების ისტორია, კინოს ჩასახვისთანავე იწყებს დროის ათვლას.მეცხრამეტე საუკუნის 90_იანი წლების შუახანებში უკვე გვხვდება საშინელებები,რომელელიც იქმნება პრიმიტიული სპეცეფექტების,ნიღბებისა და გრიმის საშუალებით. ფრანგმა ნოვატორმა ჟორჟ მელიესმა თავის საოცარ ფილმებში, არაერთგზის დაგვიხატა საშინელი სახეები,თუნდაც მთვარის მიმიკები რად ღირს.თუმცა მხოლოდ მელიესი არ ცდილობდა მაყურებლის დაზაფრვას,ამაში ამერიკული კინოც ცდილობდა თავისი სიტყვის თქმას,მერი შელის "ფრანკენშტეინის" არაერთი კინოვერსიით,თუმცა უდიდესი სიტყვა მაინც გერმანულ ექსპრესიონიზმს ეკუთვნის,რომლის მთავარი შემოქმედი ფრიდრიჰ ვილჰელმ მურნაუ,მეოცე საუკუნის 20_იან წლებში ბრემ სტოკერის "დრაკულას" ეკრანიზაციით - "ნოსფერატუ" და გოეთეს "ფაუსტის" მოტივებზე დაფუძვნებული ფილმით, საშინელებათა კინოს ოქროს ხანას აყალიბებს,

რომელიც შემდგომ წლებში უფრო რეგრესს განიცდის ვიდრე ვითარდება.იცვლება ტექნოლოგია მკვეთრად დადებითისკენ,იოლდება გადაღება,სპეცეფექტები ძალას იკრებს,მაგრამ შინაარსი პრიმიტივზე დადის და საბოლოოდ ვიღებთ დღევანდელობას,როცა საშინელებათა ფილმი,როგორც ჟანრი სრულად დეგრადირდება.
მცირე მიმოხილვის შემდეგ კი უპრიანი იქნებოდა,გვენახა კოლაჟი 1895-2016 წლებში გადაღებული საშიელებათა ფილმებისა,რომლის ავტორიც თითო წელს თითო ფილმს აკუთვნებს,მართალია არაერთი კარგი ფილმია გამოტოვებული,მაგრამ კოლაჟი ერთი ამოსუნთქვით მიექანება დასასრულისკენ.

დღე,როცა მუსიკა მოკვდა

ზამთრის ერთ სუსხიან ღამეს მცირეზომის თვითმფრინავი რომელიც კერძო რეისს ასრულებდა მიწას დაენარცხა და იმსხვერპლა 4 ადამიანი.სწორედ ამ ტრაგედიას ემსხვერპლა 3 ლეგენდარული(მიუხედავად მათი მცირე ასაკისა) მუსიკოსი.რამდენიმე წლის შემდეგ დონ მაკლინი თავის ცნობილ ჰიტში ამ დღეს უწოდებს-“დღე,როცა მუსიკა მოკვდა!”

"დიეტური" ჰიჩკოკი

ალფრედ ჰიჩკოკს თავის ფილმებში,არაერთი წამიერი როლი(კამეო) აქვს შესრულებული და მათ შორის აღნიშვნის ღირსია როლი, 1944 წელს გადაღებულ ფილმში "სამაშველო ნავი". ჰიჩი წამიერი გაელვების რამდენიმე სცენარს განიხილავდა და ყველა მათგანი ოკეანეში ტივტივის პერსპექტივას იძლეოდა,ეს პერსპექტივა კი არ აღმოჩნდა მიმზიდველი(თუმცა კარიერის მიმწუხრისას, ტივტივას როლს მაინც შეასრულებს). გონების დაძაბვის შემდეგ ალფრედს გენიალური იდეა მოუვიდა,რომელის განსახორციელებლად გაზეთის ფურცელი იყო საჭირო,მცირედი ტექსტით.