"უმჯობესია დაურეკოთ სოლს"

თუ აფასებთ სერიალს Breaking Bad,მაშინ სათაურში მოყვანილი ფრაზა თქვენთვის ცნობილი იქნება.საქმე ეხება სოლ გუდმანს,რომელიც BB_ში ერთ-ერთი დამამახსოვებელი პერსონაჟია და საკუთარი გამჭრიახობით განცვიფრებასაც კი იწვევს. სწორედ ამიტომაც, სერიალის შემქნელებმა სოლის წინა ცხოვრევბაზე ნაწარმოები შექმნეს და რათქმაუნდა უწოდეს Better Call Saul. ეს სერიალი კინომოყვარულებს გულგრილს არ დატოვებს და სოლ გუდმანის "ვექილურ" მაქინაციებიც სიამოვნებასაც მიიღებს. თუმცა ეს სტატია სულ სხვა სოლს ეძღვნება,რომლის გვარიცაა ბასი და რომელსაც ისეთი დიდი რეჟისორები უკავშირდებოდნენ,როგორებიც იყვნენ ოტო პრემინჯერი, ბილი უაილდერი, ალფრედ ჰიჩკოკი,სტენლი კუბრიკი . სოლ ბასის მოღვაწეობის სფერო ფილმების პოსტერის შექმნა, შესავალი და დასკვნითი ტიტრების მომზადება იყო,რომელსაც ოსტატურად ახერხებდა.

ზამშის ფეხსაცმელებში გამოწყობილი როკ'ნ'როლი

1955 წელს სადღაც ტეხასში, ჯონი ქეში და კარლ პერკინსი საკონცერტო ციებ-ცხელების წინ ერთმანეთს მეგობრულად გაესაუბრნენ, ძმაკაცურად მხარზე ერთურთს ხელი გადახვიეს და ჯონი კარლს უყვება ამბავს მფრინავზე,რომელსაც სამხედრო სამსახურისას შეხვდა გერმანიაში.ეს პილოტი ყურადღებას ლურჯი ზამშის ფეხსაცმლით იქცევდა. ამბავი კი ამ უცნაური ფერის ფეხსააცმელის შესახებ სიმღერის შექმნის შეთავაზებით დასრულდა.  ამავე წელს კარლ პერკინსს ერთ-ერთი საკონცერტო გასტროლისას ყურში ჩაესმა,თუ როგორ ეუბნებოდა ყმაწვილი შეყვარებულს : "ფრთხილად გოგონი, ფეხი არ დამადგა ლურჯ ზამშის ფეხსაცმელებზე". ეს ფრაზა იმდენად მიმზიდველი აღმოჩნდა,რომ 1955 წლის დეკემბერში შეიქმნა სიმღერა,რომელიც როკ'ნ'როლის სტანდარტად იქცა.

სტენდალის სინდრომი

1817 წელს სახელგანთქმული მწერალი სტენდალი აქვეყნებს ჩანაწერებს სახელით "ნეაპოლი და ფლორენცია: მოგზაურობა მილანიდან  რეჯიომდე",სადაც აღწერს საკუთარ მდგომარეობას,როცა ფლორენციაში მოგზაურობისას იხილა წმინდა ჯვრის ტაძრის შიდა ინტერიერი:

მარად ახალგაზრდა ედი კოკრანი

გასული საუკუნის 50იანი წლები მუსიკალური თვალსაზრისით გამორჩეულია. სწორედ ამ პერიოდში ოკეანსგაღმა გამოანათა როკ'ნ'როლისა და დუ-ვოპის(ჟანრი მუსიკასა, რომლისთვისაც დამახასიათებელია ვოკალური ჰარმონიულობა მინიმალური ინსტრუმენტული აკომპანიმენტის ფონზე,მაგალითისათვის ესტუმრეთ ამ ბმულს და მოუსმინეთ), ტალღამ, რომელმაც დიდი კვალი დაამჩნია შემდგომი პერიოდის მუსიკას. სწორედ მაშინ გამოანათა არაერთმა დამუშავებულმა თუ დაუმუშავებელმა ძვირფასმა ქვამ,ზოგიერთის ბრწყინვალება თვალისმომჭრელი იყო,ხოლო ზოგს განგებამ დაუფასებლობა არგუნა წილად, თუმცა ეს იმ მუსიკალურ კრიტიკოსთა, ხმისჩამწერ სტუდიათა თუ ჯიბისგასქელების მსურველ პროდიუსერთა დამსახურებაა, რომლებიც შემსრულებელთა ნიჭის გარდა ბევრ თანმდევ პროცესსაც იღებდნენ მხედველობაში. სწორედ ამიტომაც ზოგიერთი "როკ'ნ'როლის მეფობის" წილხვედრი აღმოჩნდა ,ხოლო ზოგს კი მცირე ყურადღება "დაებედა". ელვისი საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს,მაგრამ დღეს ვისზეც მექნება საუბარი, ის სულ სხვა სიმაღლეა ვიდრე გაპიარებული "მეფე". მაშ ასე, ჩვენი სტუმარია ედი კოკრანი.

საშინელებათა კინო"წარსული"

საშინელებათა ფილმების ისტორია, კინოს ჩასახვისთანავე იწყებს დროის ათვლას.მეცხრამეტე საუკუნის 90_იანი წლების შუახანებში უკვე გვხვდება საშინელებები,რომელელიც იქმნება პრიმიტიული სპეცეფექტების,ნიღბებისა და გრიმის საშუალებით. ფრანგმა ნოვატორმა ჟორჟ მელიესმა თავის საოცარ ფილმებში, არაერთგზის დაგვიხატა საშინელი სახეები,თუნდაც მთვარის მიმიკები რად ღირს.თუმცა მხოლოდ მელიესი არ ცდილობდა მაყურებლის დაზაფრვას,ამაში ამერიკული კინოც ცდილობდა თავისი სიტყვის თქმას,მერი შელის "ფრანკენშტეინის" არაერთი კინოვერსიით,თუმცა უდიდესი სიტყვა მაინც გერმანულ ექსპრესიონიზმს ეკუთვნის,რომლის მთავარი შემოქმედი ფრიდრიჰ ვილჰელმ მურნაუ,მეოცე საუკუნის 20_იან წლებში ბრემ სტოკერის "დრაკულას" ეკრანიზაციით - "ნოსფერატუ" და გოეთეს "ფაუსტის" მოტივებზე დაფუძვნებული ფილმით, საშინელებათა კინოს ოქროს ხანას აყალიბებს,

რომელიც შემდგომ წლებში უფრო რეგრესს განიცდის ვიდრე ვითარდება.იცვლება ტექნოლოგია მკვეთრად დადებითისკენ,იოლდება გადაღება,სპეცეფექტები ძალას იკრებს,მაგრამ შინაარსი პრიმიტივზე დადის და საბოლოოდ ვიღებთ დღევანდელობას,როცა საშინელებათა ფილმი,როგორც ჟანრი სრულად დეგრადირდება.
მცირე მიმოხილვის შემდეგ კი უპრიანი იქნებოდა,გვენახა კოლაჟი 1895-2016 წლებში გადაღებული საშიელებათა ფილმებისა,რომლის ავტორიც თითო წელს თითო ფილმს აკუთვნებს,მართალია არაერთი კარგი ფილმია გამოტოვებული,მაგრამ კოლაჟი ერთი ამოსუნთქვით მიექანება დასასრულისკენ.