"უკანასკნელი კინოსეანსი"

ამერიკელმა რეჟისორმა და მსახიობმა ორსონ უელსმა კინოხელოვნებას ღრმა კვალი დაამჩნია,სწორედ ორსონის ხელწერაა "მოქალაქე კეინი",რომელიც შეიფუთა ეპითეტით „ყველა დროის საუკეთესო ფილმი" და ეს შეფასება კუპიდონ-ამურის მშვილდიდან გასროლილი ისრის სიზუსტითაა,სამიზნისაკენ მიმართული.

"უმჯობესია დაურეკოთ სოლს"

თუ აფასებთ სერიალს Breaking Bad,მაშინ სათაურში მოყვანილი ფრაზა თქვენთვის ცნობილი იქნება.საქმე ეხება სოლ გუდმანს,რომელიც BB_ში ერთ-ერთი დამამახსოვებელი პერსონაჟია და საკუთარი გამჭრიახობით განცვიფრებასაც კი იწვევს. სწორედ ამიტომაც, სერიალის შემქნელებმა სოლის წინა ცხოვრევბაზე ნაწარმოები შექმნეს და რათქმაუნდა უწოდეს Better Call Saul. ეს სერიალი კინომოყვარულებს გულგრილს არ დატოვებს და სოლ გუდმანის "ვექილურ" მაქინაციებიც სიამოვნებასაც მიიღებს. თუმცა ეს სტატია სულ სხვა სოლს ეძღვნება,რომლის გვარიცაა ბასი და რომელსაც ისეთი დიდი რეჟისორები უკავშირდებოდნენ,როგორებიც იყვნენ ოტო პრემინჯერი, ბილი უაილდერი, ალფრედ ჰიჩკოკი,სტენლი კუბრიკი . სოლ ბასის მოღვაწეობის სფერო ფილმების პოსტერის შექმნა, შესავალი და დასკვნითი ტიტრების მომზადება იყო,რომელსაც ოსტატურად ახერხებდა.

ზამშის ფეხსაცმელებში გამოწყობილი როკ'ნ'როლი

1955 წელს სადღაც ტეხასში, ჯონი ქეში და კარლ პერკინსი საკონცერტო ციებ-ცხელების წინ ერთმანეთს მეგობრულად გაესაუბრნენ, ძმაკაცურად მხარზე ერთურთს ხელი გადახვიეს და ჯონი კარლს უყვება ამბავს მფრინავზე,რომელსაც სამხედრო სამსახურისას შეხვდა გერმანიაში.ეს პილოტი ყურადღებას ლურჯი ზამშის ფეხსაცმლით იქცევდა. ამბავი კი ამ უცნაური ფერის ფეხსააცმელის შესახებ სიმღერის შექმნის შეთავაზებით დასრულდა.  ამავე წელს კარლ პერკინსს ერთ-ერთი საკონცერტო გასტროლისას ყურში ჩაესმა,თუ როგორ ეუბნებოდა ყმაწვილი შეყვარებულს : "ფრთხილად გოგონი, ფეხი არ დამადგა ლურჯ ზამშის ფეხსაცმელებზე". ეს ფრაზა იმდენად მიმზიდველი აღმოჩნდა,რომ 1955 წლის დეკემბერში შეიქმნა სიმღერა,რომელიც როკ'ნ'როლის სტანდარტად იქცა.

სტენდალის სინდრომი

1817 წელს სახელგანთქმული მწერალი სტენდალი აქვეყნებს ჩანაწერებს სახელით "ნეაპოლი და ფლორენცია: მოგზაურობა მილანიდან  რეჯიომდე",სადაც აღწერს საკუთარ მდგომარეობას,როცა ფლორენციაში მოგზაურობისას იხილა წმინდა ჯვრის ტაძრის შიდა ინტერიერი:

მარად ახალგაზრდა ედი კოკრანი

გასული საუკუნის 50იანი წლები მუსიკალური თვალსაზრისით გამორჩეულია. სწორედ ამ პერიოდში ოკეანსგაღმა გამოანათა როკ'ნ'როლისა და დუ-ვოპის(ჟანრი მუსიკასა, რომლისთვისაც დამახასიათებელია ვოკალური ჰარმონიულობა მინიმალური ინსტრუმენტული აკომპანიმენტის ფონზე,მაგალითისათვის ესტუმრეთ ამ ბმულს და მოუსმინეთ), ტალღამ, რომელმაც დიდი კვალი დაამჩნია შემდგომი პერიოდის მუსიკას. სწორედ მაშინ გამოანათა არაერთმა დამუშავებულმა თუ დაუმუშავებელმა ძვირფასმა ქვამ,ზოგიერთის ბრწყინვალება თვალისმომჭრელი იყო,ხოლო ზოგს განგებამ დაუფასებლობა არგუნა წილად, თუმცა ეს იმ მუსიკალურ კრიტიკოსთა, ხმისჩამწერ სტუდიათა თუ ჯიბისგასქელების მსურველ პროდიუსერთა დამსახურებაა, რომლებიც შემსრულებელთა ნიჭის გარდა ბევრ თანმდევ პროცესსაც იღებდნენ მხედველობაში. სწორედ ამიტომაც ზოგიერთი "როკ'ნ'როლის მეფობის" წილხვედრი აღმოჩნდა ,ხოლო ზოგს კი მცირე ყურადღება "დაებედა". ელვისი საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს,მაგრამ დღეს ვისზეც მექნება საუბარი, ის სულ სხვა სიმაღლეა ვიდრე გაპიარებული "მეფე". მაშ ასე, ჩვენი სტუმარია ედი კოკრანი.